Matthew Luke

Etrafımıza baktığımızda bir sürü ağaç görürüz. Bu ağaçlardan hele bir tanesi var ki sonbahar mevsiminde yaprakları dökülmüş cılız kalmış bir ağaçtır. Bu ağaç baharın gelmesini sabırsızlıkla beklerken bahar aniden geliverir. Ağaç çok sevinir çünkü sonbahar onun için yalnızlığın simgesiydi. Ama bahar öyle değildi. Baharda güneş sayesinde yaprak açacak ve yemyeşil olacaktı. Yalnızlıktan kurtulmuş olacaktı yani. Bir anda Karşısına güneş çıktı. Güneşi gören ağaç hemen yapraklar açmaya başladı.

Hergün doğan güneş sayesinde ağaç gün geçtikçe güzelleşti. Çok güzel yapraklar açtı ve yemyeşil oldu. Ve zamanla meyve vermeye başladı. Güneş ve ağacın durumu her gün böyle güzel bir şekilde devam ederken birgün toprağı böcekler bastı. Bu böcekler bu ağaca çok zarar vermektedirler. Ağaç ilk başlarda aldırmaz güneşin güzel görkemine kaptırır kendini. Ağaç nasıl olsa birgün böcekler gider diye düşünür. Ama durum hiç de düşündüğü gibi olmaz. Çünkü böcekler gün geçtikçe ağacı içten içe yemeye başlarlar. Ağacın artık böceklere dayanacak gücü kalmamıştır. Ve en sonunda böceklere yenik düşmüştür. Artık o güzel, yemyeşil ağacın yerinde içi oyulmuş dalları kurumuş bir ağaç kalmıştır.

Bu duruma güneş de çok üzülmüştür. Ama elinden birşey gelmez. Ağaç niye böceklere yenik düştü diye sorabilirsiniz. Ya ağaç her ne kadar güçlü görünse de zayıftı ya da sırf böcekler mutlu olsun diye kendini feda etti. Belki de böceklerin ağaca zarar vermesinde ağacın kendisinin de suçu olabilir. Çünkü ağaç belki de bir şekilde kendini böceklerden koruyup güneş ile baharın güzelliğini yaşamaya devam edebilirdi. Ama yapamadı. Ağaç pişmandır aslında. Çünkü tam sevinmişken güneş sayesinde yaprak açacağım derken birden bu durumun olması onu çok üzmüştür. Neyse inşallah etrafımızdaki hiç bir ağacın hikayesi bu ağacın hikayesine benzemez